Week 2: Rosanne schaatst de sterren van de hemel

“Zullen we gaan schaatsen?” vroeg vriendin M.

Schaatsen? Getsie! De laatste keer dat ik dat gedaan heb, was ik vijftien ofzo (reken zelf maar uit hoelang dat geleden is). En dat was alleen maar omdat het verplicht was, tijdens de gymles op de middelbare school. Ik was blij toen het voorbij was. Daarvoor deed ik het ook niet al te vaak. Ik weet nog dat ik een keer ging schaatsen en binnen een kwartier weer thuis stond. Mijn tenen vroren er zowat af! En dan moest je ook nog eens zien te blijven staan. Nee hoor, schaatsen, niets voor mij.

schaatsen

een van die zeldzame schaatspogingen

“Ok, laten we gaan schaatsen,” antwoordde ik.

Want ja, dat was allemaal al zo lang geleden. Tijd om het weer eens te proberen. Wie weet denk ik er nu wel heel anders over. Misschien ben ik wel een natuurtalent.

Dus vertrok ik donderdag naar Amsterdam om samen met M. op de Jaap Eden IJsbaan te gaan schaatsen. Helaas regende het heel de dag hard, dus zijn we alleen op de binnenbaan geweest. Voordeel was weer dat het daar lekker rustig was, wat wel zo veilig voelde (minder valkansen en minder mensen die je zien als het je toch lukt om te vallen).

Mijn eerste stappen op het ijs waren een beetje onwennig en ik was bang dat ik zou omvallen zodra ik bewoog. Maar dat viel allemaal reuze mee. De schaatsen die ik had gehuurd waren heel stevig, dus ik kon mijn enkels niet verzwikken. Het eerste stukje hield ik me stevig aan de muur vast (er waren niet eens stoelen om achter te schaatsen) en na een tijdje durfde ik los te laten. Na een paar bemoedigende woorden van M. (“mijn Ecuadoraanse vriend kan het nog beter!”) liet ik mezelf gaan.

En daar zwierde ik over het ijs. Ik liet iedereen achter me. Ik stapte over in de bocht, ik draaide rondjes, ging achteruit en dan weer vooruit en ik maakte zelfs een sprongetje.

Grapje.

Ik reed een paar rondjes en ben niet gevallen.

Na oneindig veel rondjes geschaatst te hebben, een korte pauze, en nog eens oneindig veel rondjes, kregen we allebei last van onze voeten. Ze waren niet eens bevroren (ik had het zelfs warm gekregen van de actie!), maar die harde schaatsen zitten gewoon niet supercomfortabel. Tijd om te stoppen dus.

Het café bij de ijsbaan is ook erg leuk, dus mocht je niet van schaatsen houden, dan kun je je in dat café in ieder geval vermaken. Na een glühwein en een warme appelsap met calvados en kaneel (best te drinken), was het wel weer genoeg.

Conclusie: schaatsen is zo erg nog niet. Over zestien jaar ben ik weer klaar voor een nieuw rondje.

Advertisements

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s