Week 4: Rosanne gaat naar stand-up comedy en wijdt haar museumkaart in

Ik ga heel vaak naar muziekoptredens en -festivals. Ik ga heel soms naar theatervoorstellingen. Maar ik ga nooit naar comedy. Niet dat ik lachen wil vermijden, nee, lachen is over het algemeen best leuk. Het komt gewoon nooit in me op dat je naar zo’n voorstelling kunt gaan.

Toen vriendin M. vroeg of ik meeging naar Comedy Kitchen, wist ik dus wat me te doen stond: meegaan!

Comedy Kitchen is, volgens hun eigen website, hét uithangbord van female comedy. Ze organiseren voorstellingen met stand-up comedy met een geheel vrouwelijke line up en op een avond krijg je drie of vier acts te zien. De voorstelling van deze week was ook nog eens in het Werftheater in Utrecht, een locatie waar ik nog nooit geweest was. Wat wil je nog meer?

Dus ging ik vol goede moed naar het Werftheater. Het theater beloofde veel goeds; klein, knus, warm en gezellig. Sowieso leuk om daar eens geweest te zijn. Toen nog de voorstelling.

Ik moet toegeven dat ik soms wel wat moeite heb met stand-up comedy. Hoewel het de bedoeling is dat de komiek grappig is – daar betaal je ten slotte voor – vind ik het er soms te dik bovenop liggen dat hij of zij grappig probeert te zijn. Een lastige paradox die je alleen kunt vermijden door het precies goed te doen. Daardoor zat ik in het begin toch enigszins sceptisch op mijn uitklapstoeltje. Al die dingen die gezegd werden, vond ik die nou grappig, of toch net iets te flauw?

We begonnen met de mc van de avond, die tegelijkertijd ook een van de acts was. Zij probeerde er wat interactiviteit in te krijgen (ze pikte direct al de telefoon in van iemand die zat te sms’en), waardoor plotseling niemand in de zaal single, homo of werkend was. Want je zou je vinger maar eens opsteken en het mikpunt van de spot worden! Gelukkig was er best om haar te lachen.

Bij de volgende act bleef het sceptische gevoel nog een beetje hangen. Soms was ze even erg grappig, vaker vond ik het iets te ver gezocht en ging ze te lang en te ver door op een thema. Je moet ook weten wanneer het genoeg is. De derde act was al beter. Het overgrote deel was grappig (ik kan me altijd wel vinden in mensen die de babyexplosie om zich heen afkraken (sorry vriendinnetjes met kinderen, ik vind jullie en jullie kindjes echt wel lief hoor)) en sommige stukjes waren even iets minder. De laatste act was wat mij betreft de beste. Volgens mij vond ik al haar grappen grappig en uit de rest van de zaal kwam ook het meest uitbundige gelach.

Ik heb een leuke avond gehad en ik kan iedereen aanraden ook een keer naar Comedy Kitchen te gaan!

Museum Catharijneconvent

catharijneconventEerder op de dag was ik al naar het museum Catharijneconvent geweest. Ik heb namelijk een museumkaart aangeschaft voor 2015 en wil daar zoveel mogelijk gebruik van maken. Dit was nummer één. Er was een tijdelijke tentoonstelling, genaamd ‘Ik geef om jou!’. Die wilde ik wel zien.

Nadat ik eerst de kindertentoonstelling over feestdagen had bekeken (ik kon de weg in het museum niet zo goed vinden) was ik uiteindelijk op de juiste plaats terechtgekomen. Het was een interessante tentoonstelling waar je wel een paar uur mee zoet kunt zijn.

Het thema is naastenliefde door de eeuwen heen. De rode draad van de tentoonstelling zijn de figuur van Caritas en de christelijke barmhartigheid (het is dan ook een museum voor religieuze kunst). Oude schilderijen en voorwerpen werden gecombineerd met verhalen uit deze tijd. Tenminste, als je de multimediatour erbij gebruikt. Daarop zijn filmpjes en geluidsfragmenten te zien en horen van mensen die ervaring hebben met ‘caritas’; sommigen vertellen over het vrijwilligerswerk dat ze doen, anderen vertellen juist over de manier waarop zij zelf geholpen zijn.

De tentoonstelling is opgebouwd volgens de zeven werken van Barmhartigheid, zoals die volgens de bijbel door Jezus zijn benoemd: ‘Ik had honger en jullie gaven mij te te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken, ik was een vreemdeling en jullie namen mij op, ik was naakt en jullie kleedden mij. Ik was ziek en jullie bezochten mij, ik zat gevangen en jullie kwamen naar mij toe.’ (Mattëus 25). Een zevende werk is in de Middeleeuwen toegevoegd: het begraven van de doden.

Vooral de combinatie van oude en nieuwe ervaringen maakten de tentoonstelling heel aansprekend en actueel. Je ziet hier dat Nederland een rijke geschiedenis heeft van ‘caritas’ en door de persoonlijke verhalen besef je weer dat iedereen zomaar iets kan overkomen waardoor je de hulp van anderen goed kunt gebruiken.

De tentoonstelling is nog te zien t/m 1 maart.

Film

Verder was ik die dag ook nog naar de bioscoop geweest. Dat heeft dan weer niets met de Sleurzusters te maken, dus daar ga ik niets over schrijven, behalve dan dat Aanmodderfakker best een erg grappige film is, maar dit toont wel aan dat ik de cultuur in Utrecht deze dag aardig gesteund heb. Volgende week is Rotterdam aan de beurt!

Advertisements

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s