Week 11: Rosanne filosofeert verder

Na de cursus over vrouwen uit de filosofie bij The School of Life, kwam ik erachter dat er in mijn eigen stadsie Utrecht ook genoeg te doen is op wetenschappelijk en filosofisch gebied. Zo kun je lezingen volgen bij Studium Generale en is er maandelijks een Filosofisch Café. Hier kan ik gewoon op mijn fietsie naartoe en ze zijn nog gratis ook! Hoogste tijd om hier ook eens een kijkje te nemen dus.

Toevallig dacht Yvon daar hetzelfde over en zij mailde me dat er dinsdag een Filosofisch Café was met het thema keuzestress. Dat thema is ons op het lijf geschreven, dus we wisten gelijk dat we daar naartoe moesten. We aten van tevoren ergens en gingen om vijf voor acht naar café Hofman. De bijeenkomst begon ten slotte pas om acht uur, dus veel vroeger hoefden we niet weg.

Dat bleek een verkeerde inschatting. Blijkbaar zit Utrecht vol van de mensen met keuzestress, want het café was helemaal volgeladen. We konden er nog net bij, maar moesten wel ergens achterin staan, opeengepakt tussen de andere mensen. Het voelde alsof we bij een drukbezocht optreden op een festival waren. Maar we stonden hier om naar een filosoferende man te kijken.

Het programma van de avond: dr. Joel Anderson, waar ik ooit nog college van heb gehad in de tijd dat ik een minor filosofie volgde, zou iets vertellen over keuzestress. Dr. Will Tiemeijer, die bij de WRR werkt en ik niet ken, zou op zijn verhaal reageren. Daarna volgde een pauze waarna een filosofiestudent een column zou voordragen. Tot slot kon je vragen stellen als je die nog had.

De avond was als volgt aangekondigd:

Iedere dag sta je voor talloze keuzes. En die zijn lang niet allemaal even makkelijk. Want hoe bepaal je wat de juiste studie is, hoe je je verzekert, of welke partner je kiest? Kan je nog wel verstandig blijven kiezen als er zoveel keuzes op je afkomen? We zien onszelf graag als autonoom, maar wetenschappelijk onderzoek laat zien dat we helemaal niet zulke goede beslissers zijn. We falen geregeld in het juist interpreteren van informatie en denken vaak alleen aan de korte termijn. Toch willen we liever niet dat de politiek voor ons kiest. Hoe maken we van onszelf betere beslissers? Hoe kunnen we ons wapenen tegen keuzestress zonder het heft uit handen te geven?

Wij verwachtten dus dat we naar buiten zouden lopen met de oplossing voor al onze problemen! Die bestaan namelijk voor een groot deel uit werkkeuzestress. Hier zouden we leren hoe je een keuze kunt maken!

Helaas waren onze verwachtingen iets te hoog. Of in ieder geval niet geheel passend. Het verhaal van Joel Anderson bleek te gaan over keuzedruk en wat hij de autonomiekloof noemde: hoe geëmancipeerder je bent, hoe meer vrijheid je hebt, hoe meer keuzes je moet maken en hoe meer verantwoordelijkheid je dus hebt. Maak je een verkeerde keuze, dan heb je gefaald en kun je niemand anders de schuld geven. Vroeger lag er al veel meer vast en had je dus minder keuzevrijheid, maar hoefde je het jezelf in ieder geval niet kwalijk te nemen als niet alles ging zoals je wilde. Je beroep, je huwelijkspartner, dat werd allemaal voor je bepaald en daar had je zelf weinig invloed op.

Als maatschappij sta je dan voor de keuze: moet de overheid meer reguleren, zodat mensen de juiste keuzes maken (bijv. voor je pensioen sparen en niet al je geld opmaken vóór je met pensioen gaat)? Of moeten burgers overal de eigen beslissingen in maken, met het risico dat sommigen een puinhoop van hun leven maken? (Dit is heel kort door de bocht hè, ik heb geen aantekeningen gemaakt.)

Best interessant hoor, om hier over na te denken (al was het niet een geheel revolutionaire openbaring), maar het was ons al snel duidelijk: wij zouden deze avond geen oplossingen vinden voor onze keuzestress. Na een beetje twijfelen, leidden deze conclusie in combinatie met de drukte, het moeten staan en ons lichamelijke verval (zere knieën en een gebroken voet) ertoe dat we na ongeveer een half uur, toen de eerste spreker klaar was, toch besloten om weg te gaan.

We hebben toen wel de mogelijkheid benut om in een ander (heel rustig) café nog wat te drinken. Ik had enigszins last van keuzedruk met betrekking tot mijn drankje en daarna kostte het wat moeite om te beslissen of we naar huis zouden gaan of nog een drankje zouden nemen. Maar uiteindelijk is ons dat allemaal gelukt. Zonder dat we daar een filosofisch café voor nodig hadden!

Advertisements

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s