Week 18: de Sleurzusters bezoeken Museum Rotterdam

Vorige week waren de Sleurzusters er klaar voor om Tiengemeten te bezoeken. Voor Rosanne de eerste poging, voor Nienke de tweede. Dat was afgesproken, fijn dat we daar niet meer over hoefden na te denken. Rosanne reisde op zaterdag al af naar Flakkee voor een verjaardag en nam haar wandelschoenen mee. Nienke woont in Rotterdam en zou gewoon daar vandaan vertrekken.

Maar, zoals je misschien al uit het voorgaande stukje kon opmaken, dat liep niet helemaal zoals gepland. De weergoden gooiden roet in het eten, of regen, waardoor we besloten om toch maar iets binnen te gaan doen. Jammer, maar wel een goede beslissing, want de hele middag is het niet meer droog geweest!

Wat moet je dan? Wie deze twee Sleurzusters een beetje kent, weet dat hun kwaliteiten niet liggen in beslissingen nemen. We hadden Marije bij ons, maar die bleek daar ook niet de allerbeste in te zijn. Onder het genot van een quiche en een drankje bij bar brasserie Engels bespraken we alle mogelijkheden. Dat het een museum zou worden, stond vanaf het begin vast – al viel er af en toe ook een opmerking over ‘gewoon ergens bier gaan drinken’, maar die werd zoveel mogelijk genegeerd. Maar welk museum dan? Nienke had het boekje van de Rotterdampas bij zich en toen ontdekten we dat er in Rotterdam best veel musea zijn!

In de Kunsthal waren wat leuke exposities. In Boymans van Beuningen was Rosanne nog nooit geweest. In het Museum Rotterdam was een expositie over de Tweede Wereldoorlog. Miniworld Rotterdam leek ook best leuk, maar daar is de Museumkaart niet geldig, dus dat viel snel af. Het RockArt museum zou natuurlijk ook fantastisch zijn, maar was te ver weg. Weer een optie minder. Maar er bleven er nog drie over! Wat nu?

Na lang beraad hakten we eindelijk de knoop door en besloten we naar het Museum Rotterdam te gaan. Daar was een tentoonstelling over de Tweede Wereldoorlog en dat leek ons wel toepasselijk op 3 mei. Zo gezegd, zo gedaan. Het was een drukte van jewelste in het kleine museum. Er was net een groep met Engelse senioren, waaronder een man die vliegenier was geweest in de oorlog. Die senioren gingen gelukkig net weg. (Niet dat ze vervelend waren, maar het was zo al druk genoeg.)

Hoewel het een heel klein museum is, kun je er uren verblijven. De ene wand is rondom volgeschreven met informatie over de Tweede Wereldoorlog en dan met name over de gebeurtenissen in Rotterdam. De andere wand is geheel bedekt met vitrinekasten die vol staan met allerlei spullen. Spullen die direct met de oorlog te maken hebben, zoals legeruniformen, geweren, brokstukken van gebouwen en brieven van mensen uit de kampen. Maar ook alledaagse spullen zoals een popje, verpakkingen van voedingsmiddelen of schoenen. Nienke vond sommige spullen er niet echt thuishoren, Rosanne vond dat zulke spullen juist bijdragen aan het levend maken van de geschiedenis en daarom interessant om te zien.

We kregen een iPad mee, waarop informatie over de tentoongestelde spullen te vinden was. Nog niet van alles, omdat ze nog bezig zijn om alle informatie in te voeren. Dat is nogal een werkje, met die hoeveelheid! Soms wel jammer dat je dan ergens iets meer over wilde weten, maar dat het er niet in stond. Hopelijk staat het er snel allemaal in!

In de centrale hal was ieder half uur een experience. Er werd een soort film vertoond over het bombardement op Rotterdam, op 14 mei 1940. Door het museum zo beschreven: “Bommen vallen, de stad brandt, mensen schreeuwen, gebouwen storten in en huizen zijn vernietigd. En dan is er ineens niets meer. Een troosteloze kale vlakte. Toch is dit niet het einde van onze stad. De Rotterdammers pakken samen de draad weer op en de wederopbouw is een feit. Je beleeft de veerkracht van de mensen en je ziet waardoor Rotterdam groot is geworden.” Helaas was het nogal onduidelijk allemaal, omdat de film overal om je heen was. Je kon dus lang niet alles zien. Daarnaast zijn de muren opgebouwd uit verschillende uitstekende blokken. Mooi, maar niet praktisch als je daar een film op wilt vertonen. Het was leuk bedacht, maar wat ons betreft had het wat beter gekund. (Wel altijd kritisch blijven hè ;-))

Een van de indrukwekkendste dingen vond ik (Rosanne) een afscheidsbrief van een gevangene aan zijn familie en verloofde. Hij zou over een paar uur gefusilleerd worden en schreef dus zijn laatste brief. Dat kun je je toch niet voorstellen? En wat ik heel opvallend vond, was dat er een paar spullen van joodse onderduikers stonden die pas kort geleden gevonden zijn. De zolder waar zij ondergedoken zaten is pas in 2013 ontdekt! Gek dat dat kan, toch?

En wat vond Nienke ervan? Ik (Nienke) heb sinds maart een Rotterdampas en ben van plan om dit jaar elk museum in Rotterdam te bezoeken! Museum Rotterdam ’40-’45 NU (wat een naam) was de eerste. Ik was nog nooit in dit museum geweest en wist niet heel veel van Rotterdam tijdens de oorlog. Ik heb er een hoop van opgestoken. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat er door friendly fire (geallieerde bommenwerpers) ongeveer net zo veel Rotterdammers zijn omgekomen als door het Duitse bombardement. Uiteraard per ongeluk, maar wel verschrikkelijk. En wat ik ook niet wist, is dat in Rotterdam (en ook in andere steden) van de Duitsers ‘s nachts alles verduisterd moest zijn, zodat de geallieerde bommenwerpers hun doel niet konden vinden. Al met al best wat geleerd dus.

Wat ik erg jammer vond aan het museum, was dat er veel te veel spullen op een veel te klein oppervlak stonden, waardoor ik soms moeite had me te concentreren op één ding. Van mij mag de helft van de spullen er tussenuit en mogen sommige dingen meer uitgelicht. Wat ik ook niet zo goed begrijp is waarom de Rotterdamse oorlogsgeschiedenis verdeeld is over meerdere musea (o.a. Schielandhuis). Ik miste hier ‘voor/na’-foto’s bijvoorbeeld, of een maquette, zodat je een beter beeld kan krijgen van de vernietigingen. Dat was leuk geweest, maar ik weet ook niet waar ze die hadden moeten laten. Wat wel leuk was, was dat we kortingskaarten kregen voor de tentoonstelling “De Aanval” in de Onderzeebootloods. Het lijkt me ook wel leuk om daarheen te gaan.

De tentoonstelling “Museum Rotterdam ’40-’45 NU” is nog tot 1 januari 2018, dus wees er snel bij als je ook eens wilt gaan 😉 De tentoonstelling “De Aanval” is er nog tot 25 oktober 2015.

Advertisements

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s