Week 19: Nienke en Marijn fleuren oma op

In week twaalf was mijn beste Sleurzusteractie tot nu toe, wat mij betreft: het organiseren van de filmmiddag voor de senioren in Tuindorp. Mijn actie van week negentien heeft hier wat mee te maken. Zoals ik in mijn blog van die week al schreef, slaat de naam “Tuindorp” tegenwoordig nergens meer op. Op de foto hieronder kun je zien hoe Tuindorp er vroeger uit heeft gezien. Hoewel het een zwart-witfoto is, kun je je voorstellen dat het er een fleurige boel moet zijn geweest. Het is in niets te vergelijken met het woonzorgcomplex dat er nu staat (sinds 2009 denk ik). Het is een mooi gebouw en de appartementen zijn ook heel mooi, maar wat er absoluut mist is groen. Er ligt wel een klein randje gemeentegroen aan de ene kant, maar dat is beplant met één en dezelfde saaie struik.

Een van de plannen die in week twaalf de revue passeerden, was het “opgroenen” van Tuindorp. Mijn broer had al mooie plannen opgetekend en mijn moeder en ik hadden al contact gehad met de woningbouwvereniging en een locale hovenier, maar uiteindelijk hebben we wegens tijdgebrek toch voor het andere plan gekozen: de filmmiddag. Dat was een groot succes, mijn oma heeft het er nog steeds over. Maar haar uitzicht vanaf haar stoel, door de openslaande deuren, was er nog steeds niet op vooruit gegaan. Het is al zes jaar een saaie boel. Toen ze er net woonde, moest ze er heel erg aan wennen. Eerst woonde ze in een rijtjeswoning met zowel een voor- als achtertuin en bovendien keek ze uit over iets dat het midden houdt tussen een plantsoen, een parkje en een speeltuin. Ook was er veel meer bedrijvigheid, mensen die langs liepen en even zwaaiden bijvoorbeeld. Het staat in schril contrast met haar uitzicht nu. Aan het laatste, de bedrijvigheid, kunnen wij niet zo heel veel doen, maar aan haar terrasje wel.

Omdat onze moeder (en m’n schoonmoeder) voor moederdag wat plantjes zou krijgen, had mijn broer bedacht dat het een mooi moment was om gelijk oma’s tuintje eens op te gaan fleuren. Want van dat mooie plan was tot nu toe niets meer terechtgekomen. Ik had die week nog niet gesleurzusterd, dus dat kwam mij bijzonder goed uit. Op zaterdagochtend werd ik door hem met de auto opgehaald en gingen we naar Tuincentrum Van der Waal, een klein tuincentrum in Numansdorp. Het was best wel fris en het waaide enorm. Ik waaide bijna uit mijn jasje (en mijn asymmetrische kapsel waaide nóg asymmetrischer) en mijn broer, die erg optimistisch de deur uit gestapt was, waaide bijna uit zijn t-shirtje. De keuze in eenjarig pootgoed was niet echt reuze, maar er zat genoeg moois tussen. Eigenlijk was dat maar goed ook, want snel kiezen is toch al niet echt een van mijn kernkwaliteiten.

Met een auto volgeladen met knalgekleurde petunia’s, afrikaantjes en weet ik wat nog meer, kwamen we aan bij mijn ouders. Eerst zetten we bij hen de moederdagplantjes in de tuin en vervolgens gingen we door naar oma. Oma was, zoals altijd, erg blij om ons te zien, maar ze begreep niet helemaal wat we kwamen doen. Ze heeft af en toe moeite om de wereld om zich heen bij te benen, letterlijk en figuurlijk. Het was gelukkig inmiddels gestopt met regenen, dus we konden aan de slag. Omdat mijn oma zelf geen gereedschap e.d. heeft, had Marijn alle benodigdheden achterin de auto gegooid. We hadden niet echt een plan, maar dat ontstond ter plekke: broer groef de gaten en vulde de bloempotten met grond en ik begon met poten. Echt gestructureerd ging ik niet te werk, ik vond dat het best wel allemaal dwars door elkaar mocht staan, dus in een half uur zat alles in de grond. Marijn had ook nog een paar mooie lapjes paarse en roze bodembedekkers bij mijn ouders uit de tuin weggestoken (en ook nog wat sedum) die hij ook nog een mooi plekje gaf. Tot slot gingen er nog een paar gieters water over en klaar was Kees! Het enige waar we niet aan gedacht hadden, was om een bezem mee te nemen, maar de buurvrouw was zo lief om nog even het terras schoon te vegen.

Toen we weer binnen waren en nog een glaasje fris dronken met oma, begon het bij haar langzaam te dagen wat er nou eigenlijk net gebeurd was: “Oeh, kiek es hoe fleurig met al die kleurtjes.” Maar ze zou, zei ze, de volgende dag nog eens goed gaan kijken buiten, want het was nu veel te koud. En gelijk had ze, want het was inderdaad veel te koud buiten voor omaatjes. Maar ze was er blij mee volgens mij. Voordat we naar huis gingen, moest Marijn nog even wat sleutelen aan oma’s “gms” (een “grandma-monitoring-system” om oma mee in de gaten te houden), want dat deed het niet goed . Toen we vervolgens bij mijn ouders thuis keken of het systeem het nu wel goed deed, zagen we dat oma met haar rollator voor het raam naar buiten stond te kijken. Leuk he?

Advertisements

One thought on “Week 19: Nienke en Marijn fleuren oma op

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s