Week 27: Rosanne kijkt naar de Tour de France

‘Wat is daar nou zo bijzonder aan?’, vraag je je nu misschien af. De Tour de France komt toch ieder jaar op tv? Die heb je vast weleens gezien. Juist ja, ik heb weleens wat gezien. Vroeger stond dat gefiets op tv altijd eindeloos aan, omdat mijn broer daar om de een of andere reden naar wilde kijken. Mij boeide het niet zo. Helemaal niet zelfs. Dus ik heb weleens wat stukjes gezien, maar gekéken, nee, dat heb ik nooit gedaan.

Inmiddels boeit het me nog steeds niet en kijk ik er ook nooit op tv naar. Waarom ik nu dan toch gekeken heb? Nou, misschien heb je het wel meegekregen: de start van de Tour was dit jaar in Utrecht. En laat ik daar nou wonen. Ik kreeg er dus al enige tijd informatie over. Mensen die het fantastisch vonden, hadden het over allerlei evenementen rondom dit gebeuren en mensen die het verschrikkelijk vonden, hadden het over de overlast die het geeft en het geld dat het kost. Ik liet het maar langs me heen gaan.

Tot kort voor het begin twijfelde ik ook nog hard of ik de stad uit zou vluchten, of toch een kijkje zou nemen. Maar omdat dit toch weer een once in a lifetime experience was, was het misschien toch wel leuk om er wat van mee te krijgen. Dus ging ik donderdagavond met wat vriendinnen naar de ploegenpresentatie bij park Lepelenburg. Wij kwamen precies op een mooi punt aan: daar waar de renners achter elkaar aan langs het publiek liepen en in een bootje stapten om verder te gaan naar het park. Langs het water was nog genoeg plek om op het gras te zitten en zo hadden we een mooi uitzicht.

Ik kende geen enkele renner, van naam of gezicht, behalve Contador. Toen hij in 2007 had gewonnen was ik in Madrid en liep ik toevallig het plein op waar hij gehuldigd werd. Maar verder, geen flauw idee wie het allemaal waren. Maar de sfeer was goed! Overal mensen op straat die blij waren en geïnteresseerd waren in wat er allemaal gebeurde. De gele kleur is natuurlijk ook vrolijk en het weer werkte ook perfect mee. Na de presentatie zijn we nog de stad in gegaan en hebben we wijn op het plein gedronken. Het was gezellig!

De volgende dag fietste ik door de stad en was de ‘Tourkoorts’ goed te voelen. Sommige mensen hadden hier al maanden last van, ik had nu eindelijk het gevoel dat er wel iets bijzonders stond te gebeuren. Wederom werkte het goede weer natuurlijk mee, en ook de versieringen in de stad en de biertenten en tv-schermen die opgezet werden deden het goed. Toen was ik overtuigd dat ik toch maar een kijkje moest gaan nemen.

Dus ging ik zaterdagmiddag de deur uit om de eerste tijdrit van de Tour te bekijken. Ze kwamen op twee minuten lopen van mijn huis langs, dus dat was makkelijk. Vanuit mijn tuin hoorde ik het gejuich en geklap al als er een wielrenner voorbij kwam. Om half drie was ik dan ook eindelijk daar met vriendin M. Recht tegenover ons stond vriendin A., maar we konden niet bij elkaar komen, overal stonden dranghekken. Wat maar goed was ook, want je wilt geen fietser met 50 km per uur tegen je aan krijgen (denk ik).

Hier hebben we een hele tijd staan kijken en de wielrenners staan aanmoedigen. Je moest nog uitkijken dat je je hoofd niet te ver naar voren stak, want dan zouden ze zo tegen je hoofd aan rijden. Na een tijdje sloten nog een paar vriendinnen zich bij ons aan (die vanaf de andere kant van de stad kwamen, en lang hadden moeten zoeken naar een plekje waar ze konden oversteken, maar het was ze uiteindelijk gelukt!) en uiteindelijk kwam vriendin N. ook nog met happies en drankjes. Perfect!

‘s Avonds was er feest op verschillende plekken in de stad, gezellig! Zondag zou ik niet gaan; ik had zaterdag tenslotte al een paar uur van mijn leven aan de Tour besteed. Ik bekeek wel een stukje op tv, want het is toch leuk om te zien hoe ze door die prachtige stad fietsen. Toen ze weer bij mijn huis in de buurt kwamen, besloot ik dan tóch nog maar even te gaan kijken. Ook hier zou ik weer binnen twee minuten lopen zijn. Maar die kerels waren inmiddels zo hard aan het fietsen dat ze daar veel sneller waren dan ik verwacht had. Ik zag ze in de verte nog over het viaduct rijden en toen waren ze alweer voorbij. Jammer dan.

En dat was het dan. Iedereen die ik later sprak, had een fantastisch weekend gehad. (Behalve Maarten van Rossem, die ik overigens zelf niet sprak, maar die is dan ook een rasklager.) Het was dan ook echt een feestje in de stad. En nu is het voor mij weer over, ik vermoed dat ik voorlopig niks meer van die Tour ga zien.

Gewoon lekker zoals altijd.

Advertisements

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s