Week 29: Rosanne kijkt naar Velvet Goldmine

Zo, nog steeds druk druk druk hier! En toen ging ik ook nog eens een weekend naar een festival (waar ik al eerder geweest was, niets nieuws onder de zon dus) en moest ik voor donderdag plotseling iets gedaan hebben. Gelukkig had ik voor dit soort noodmomenten al een goede oplossing klaarstaan: de film Velvet Goldmine kijken. Weer niet superspannend, maar wel iets wat ik al járen van plan was.

Velvet Goldmine2

Ooit, in een ver verleden, toen ik een jaar of zestien was, werd ik fan van de band Placebo. Ik kocht alle cd’s en probeerde zelfs een keer naar een optreden in Tivoli in Utrecht te gaan. Dat klinkt misschien niet zo spannend, maar als je weet dat ik toen nog op de middelbare school zat en op Flakkee woonde, klinkt het misschien al iets spannender. Na lang wikken en wegen, besloot ik toen dat ik gewoon zou proberen om daar op de een of andere manier te komen. Toen ik eindelijk het kaartje ging kopen (dat was in de tijd dat je nog naar het postkantoor moest om een kaartje te kopen (dat was in de tijd dat postkantoren nog bestonden)), bleek het al uitverkocht te zijn. Jammer. Gelukkig heb ik het in de jaren daarna wel kunnen inhalen en heb ik ze inmiddels vier of vijf keer live gezien.

Wat dit allemaal met die film te maken heeft? In de jaren van mijn fantijd zocht ik van alles op over Placebo en kwam ik erachter dat de zanger, Brian Molko, in een film had meegespeeld. Je raadt het al, in Velvet Goldmine. Die moest ik dus zien! Maar hoe? Die draaide natuurlijk niet in de bioscoop en op het internet kon je ook nog niet álles vinden. Ik schreef de naam ergens op, zodat ik die niet zou vergeten en ja hoor, er kwam een moment dat ik daar iets aan had: het moment dat ik dingen kon downloaden! (Let wel: ik kón dingen downloaden. Ik zeg hierbij niet dat ik dat ook heel veel deed hè. Echt niet. Maar wel Velvet Goldmine, die wel.) Dus toen had ik ineens dé film op mijn computer staan. Ik ging kijken en het bleek een versie te zijn die in het Spaans was genasynchroniseerd. Daar snapte ik natuurlijk geen bal van. Een andere versie kon ik niet vinden.

Later heb ik het nog eens geprobeerd en kon ik hem wel vinden, maar op de een of andere manier had ik nooit meer zin om te gaan kijken. Mijn mate van fanheid was inmiddels ook al flink gezakt, dus het was niet meer heel urgent. En zo kwam het dat de film al vele jaren op mijn computer stond. Een tijdje vergeten, omdat hij op mijn externe harde schijf stond. En een tijdje in beeld, toen hij op mijn laptop stond, maar over het hoofd gezien. In de eigenschappen van het bestand staat ‘laatst gewijzigd: 6 november 2007’. Zolang heb ik hem dus minstens al. En na zevenenhalf jaar, 0p 15 juli 2015, heb ik eindelijk de film bekeken.

Dat begon al goed!

Dat begon al goed!

Het bleek best een leuke film te zijn. Een muziekfilm over biseksuele glamrockers en een journalist die op onderzoek uitgaat naar wat er met de zanger gebeurd is. Het hoofdpersonage is gebaseerd op David Bowie en Iggy Pop en er komt muziek van verschillende bands uit de jaren zeventig in voor. Niet van David Bowie, want die wilde niets met de film te maken hebben en vindt hem verschrikkelijk. Verder ga ik natuurlijk niet te veel verklappen, want jullie willen de film zelf vast ook nog zien. 

Maar nu de grote vraag: wat deed Placebo in de film? Ik begon al bijna te twijfelen of ze er überhaupt in zaten, want ik zag ze nergens. Na een uur en twintig minuten zag ik éindelijk Brian Molko on stage. Hij speelde een of andere jarenzeventigglamrockzanger (duh, dat was de film) en had een raar pakje aan. Ook bassist en drummer Stefan en Steve deden mee. Brian en Steve waren in de film lid van de band the Flaming Creatures en Stefan speelde mee met Polly Small. In een andere scène mochten ze alledrie ongeveer drie woorden zeggen en nog later speelden ze het nummer 20th Century Boy van T-Rex. Deze uitvoering kende ik al van de cover-cd van Placebo.

Velvet Placebo

Placebo

Bij de aftiteling kwam ik erachter dat ook Thurston Moore van Sonic Youth had meegewerkt aan de soundtrack. En na het lezen van wat artikelen over de film kwam ik erachter dat er nog veel meer bekende artiesten aan meegewerkt hebben én dat de film bol staat van de verwijzingen naar andere bands en zangers (voor een groot deel David Bowie). Dat heb ik dan voor het grootste deel niet opgepikt, omdat ik niet zo thuis ben in de glamrockwereld, maar ik vind het wel leuk om te lezen. Al met al vond ik het best een vermakelijke film en ben ik blij dat ik hem eindelijk gezien heb. En hier dan Placebo’s 20th Century Boy:

Advertisements

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s