Week 23: Nienke spots mr. Fox

Zoals jullie misschien al gemerkt hebben, ben ik niet het meest avontuurlijke type (keramiek beschilderen, musea bezoeken, vrijwilligerswerk in een seniorenflatneed I say more?), maar wat ik in week 23 heb meegemaakt was voor mijn doen best een avontuur.

In mijn vorige blog schreef ik al over mijn voorliefde voor Britse detectives en dat dat de aanleiding was voor onze vakantie naar ‘Midsomer’ en Oxford. Aan het einde liet ik jullie achter met een enorme cliffhanger, dus deze week aan mij de taak om deze cliffhanger eer aan te doen. Helaas ben ik geen detectiveschrijver, maar ik ga mijn best doen om er een mooi verhaal van te maken.

Het was een donderdagmiddag in juni. Een jong stel, een man en een vrouw, uitgedost zoals het buitenlandse toeristen betaamt, stapte de bus uit. De eerste kiekjes waren al snel geschoten en met de camera in de aanslag liepen ze door de straten van Oxford, zich verwonderend over al het moois, niet vermoedend wat hen te wachten stond. Wat begon als een zonnige vakantiedag in deze historische universiteitsstad, zou een dag worden die hen nog lang bij zou blijven. Van wat hen boven het hoofd hing, hadden zij geen enkel idee.

Slenterend over de highstreet, onderweg naar de volgende toeristische trekpleister, werden ze opeens staande gehouden door een onbekende man. Hij oogde onrustig en zonder hen aan te kijken en druk gebarend zei hij: “Ga deze straat niet in! Wegwezen!” Het tweetal keek hem in verwarring aan en deed zonder na te denken wat de man hen opdroeg.

Een stukje verderop bleven de twee stilstaan en vroegen zich af wat er nu eigenlijk zojuist gebeurd was en waarom de man hen had weggestuurd. Ze keken elkaar aan en dachten allebei hetzelfde: laten we op onderzoek uitgaan. Nog geen vijf minuten later liepen ze de straat in waar ze zojuist vandaan gestuurd waren. Wat ze daar aantroffen… Ze geloofden hun eigen ogen niet.

OK. Toen ik in de tweede alinea schreef ‘helaas ben ik geen detectiveschrijver’ dacht ik: hee, dat is eigenlijk ook nog wel een leuk Sleurzusteridee, een keer een (spannend) verhaal schrijven. Maar toen ik het stukje daarna aan het schrijven was (het schuingedrukte gedeelte), kwam ik daar gelijk van terug. Jeetje, wat is dat lastig zeg, vooral het opbouwen van spanning en het schetsen van een bepaalde sfeer. Ik ben er ook enorm lang mee bezig geweest, met die paar zinnen, en ben nog steeds niet helemaal tevreden. Dus voorlopig hoef ik het schrijven van een verhaal niet op mijn Sleurzusterlijstje te zetten.

Maar goed. Jullie willen misschien wel weten wat wij (want het stukje is uiteraard autobiografisch en gaat over Ruben en mij) in die straat aantroffen. Laat ik beginnen met het nuanceren van de gebeurtenissen zoals ik ze zojuist beschreef. Het klopt dat we een dagje in Oxford waren en dat we over de highstreet liepen en dat er een man was die ons wegstuurde bij een van de zijstraten. Dat de man onrustig oogde en tegen ons zei dat we weg moesten wezen, viel wel mee. Hij had een oortje in en vroeg ons beleefd doch dwingend om door te lopen. Ik had niet helemaal door wat er aan de hand was, maar Ruben was zo bijdehand om de betreffende zijstraat in te kijken en zag daar iets interessants.

We besloten over te steken en vanaf daar nog eens wat beter te kijken. Ruben zei: “Ik weet het niet zeker, maar volgens mij zag ik net het hulpje van Lewis.” “Serieus?! Laurence Fox?! Dat meen je niet! Serieus?!” riep ik en pakte mijn spiegelreflexcamera en zette de grootste lens erop. Het bleek inderdaad een filmset te zijn en de hoogblonde jongen waarvan Ruben dacht dat het Laurence Fox was bleek inderdaad Laurence Fox te zijn! “Hoe cool is dat!!” heb ik volgens mij wel vijf keer gezegd. Ondertussen was diezelfde medewerker nog steeds naar ons aan het seinen dat we in de weg stonden en we besloten (na stiekem nog drie keer door het beeld te zijn gelopen in de hoop dat we gefilmd zouden worden) toch maar door te lopen en het deel van de stad te gaan bezichtigen dat we nog niet gezien hadden.

Maar we konden het voorval niet vergeten en liepen als kippen zonden kop door de straten van Oxford zonder echt iets te zien. Hoe groot was de kans dat we nog een keer zoiets zouden meemaken? Op de filmset stuiten van één van onze favoriete tv-series? We moesten terug, vonden we allebei. Toen we terug de highstreet op liepen, stond het mannetje dat ons had weggestuurd er niet meer. Jammer, dachten we. Dan zijn ze waarschijnlijk alweer klaar met filmen. Maar we liepen toch door, het straatje in, en zagen nog wel de bus met apparatuur staan en een heleboel crew. Het was een leuk sfeertje. Allemaal mensen van de filmploeg die rustig rondliepen of dingen met elkaar aan het doorspreken waren. Terwijl we daar rustig langsliepen, schrokken we ons een ongeluk. Want opeens stonden we op een paar meter afstand van twee regisseursstoelen met daarin Laurence Fox en Angela Griffin, die daar op hun gemakje wat zaten te drinken. Blijkbaar was het filmen toch nog niet voorbij, maar hadden ze even pauze. Hadden wij even geluk!

Ze gingen weer beginnen met filmen en we besloten ergens in een hoekje te gaan staan waar een paar mensen stonden waarvan wij verwachtten dat die niet in beeld zouden komen. “Are you film crew? Are they filming for Lewis?” vroeg ik aan een man met een fluorescerend hesje. Dat bleek inderdaad zo te zijn. We waren niet de enige pottenkijkers, er stond ook een eigenaardige man naast ons (op z’n Flakkees zou je over zo iemand zeggen “die’s nie als ‘n aor”, die is niet als een ander). Vanaf waar we stonden, hadden we perfect zicht op de laatste scène die ze filmden. Het was een korte scène en we konden niet verstaan wat ze zeiden, maar dat mocht de pret niet drukken.

Toen de scène geschoten was en de acteurs klaar waren en weg mochten, liep Laurence Fox nog vlak langs ons. Hij kwam zo dichtbij (nog geen twee meter) dat ik geen foto’s meer durfde te maken, hihi, en ik durfde ook niks tegen hem te zeggen. Ik heb maar vriendelijk naar hem geglimlacht. De eigenaardige man naast ons begon heel hard naar hem te zwaaien, een beetje zoals kinderen naar Sinterklaas zwaaien, en zei: “Hi Laurence!”, waarop Laurence vriendelijk naar hem glimlachte en antwoordde: “See you John.” Ik vond het zó sympathiek, zoals hij op deze eigenaardige (super)fan reageerde, die waarschijnlijk bij een groot deel van de filmopnames aanwezig is en vaker contact met hem zoekt. Soms kan hij nogal arrogant overkomen (en niet alleen als zijn personage, James Hathaway, in Lewis), maar in het echt is hij dus ontzettend lief. Ik zou zelf bijna superfan worden. Ik ben sinds dat moment in ieder geval een nóg grotere fan dan ervoor.

Het bezoek aan Oxford was al erg de moeite waard geweest en voelde al een beetje alsof we in een aflevering van Morse en Lewis rondliepen, maar het bijwonen van deze opnames deed daar nog eens tien schepjes bovenop. Het was echt waanzinnig. Onze vakantie kon niet meer stuk. We waren het feit dat The Hall van het Christ Church College (die is o.a. de eetzaal uit Harry Potter) gesloten was alweer bijna vergeten.

Ik zou graag nog meer vertellen over de mooie stad Oxford met zijn mooie colleges, maar deze blog is ondertussen al zo lang geworden dat ik me genoodzaakt zie me te beperken tot een fotogalerij. Het is echt een leuke stad en als ik nog een keer in de buurt ben, ga ik zeker te weten nog een keer naar Oxford. Zelfs al is de kans dat ik nog een keer op de filmset van Lewis beland minimaal. Mocht ik dat geluk toch een tweede maal hebben, dan zweer ik bij deze dat ik al mijn moed bij elkaar zal schrapen en zal vragen of ik een figurantenrol mag spelen. Hoe cool zou dat zijn?!

Advertisements

One thought on “Week 23: Nienke spots mr. Fox

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s