Week 35: De Sleurzusters eten stikstof

Sleurzuster Rosanne hoorde aan het begin van de zomer vrienden vertellen over ijsfondue en wist meteen dat ze dat ook moest doen. Stukjes fruit dippen in een dampende pan stikstof, dat moet toch wel spectaculair zijn?! Dus trommelde ze Sleurzuster Nienke en vriendin Marsha op om naar Utrecht te komen voor dit spannende uitje.

Die dag was het best mooi weer, dus we konden op het terras zitten van ‘t Oude Pothuys, het restaurant waar alles zou gebeuren. IJsfondue is natuurlijk geen hele maaltijd; het is een toetje. Dus ons geduld werd wel op de proef gesteld. Eerst bestelden we ons hoofdgerecht en we bestelden direct ons toetje er maar bij. Daar was het ons tenslotte allemaal om te doen!

De hoofdgerechten smaakten ons prima en we zorgden er natuurlijk voor dat we ons niet helemaal vol aten. Na het hoofdgerecht kregen we de vraag voorgeschoteld of het toetje al gelijk door mocht komen, of dat we nog even wilden wachten. Gelijk doorkomen natuurlijk! Eindelijk zouden we krijgen waar we voor gekomen waren!

We moesten alles aan de kant schuiven op de (enigszins kleine) tafel, want we zouden veel ruimte nodig hebben. En ja hoor, na een tijdje kwam daar een enorm gevaarte waar allemaal rook uit kwam op ons af gelopen. Dat moest de ijsfondue zijn! Met een ober erachter.

Naast de bak met stikstof werd er fruit (banaan, aardbei, druiven), cake, spekjes en sausjes (chocolade, witte chocolade en slagroom) op onze tafel gezet. We kregen wat instructies: eerst een stukje fruit ongeveer vijf seconden in de stikstof, daarna even door een sausje naar keuze halen en nog even erin en eruit.

Vol spanning nam Sleurzuster Rosanne de rol van explorer op zich. Ze nam een stukje aardbei en deed die vijf seconden in het stikstofbadje, dat hard begon te borrelen. Daarna doopte ze de aardbei in de chocoladesaus en stopte ze het geheel nog even in het stikstofbadje. Enigszins zenuwachtig bekeek ze het resultaat en stopte ze het in haar mond. Dit alles werd nauwkeurig gadegeslagen door vier ogen en een camera:

Het resultaat was wel een beetje bedroevend. Ja, alles was een beetje koud, maar bevroren kon je het toch echt niet noemen. De volgende maar iets langer erin houden! Gelukkig werd Rosanne niet meer op de voet gevolgd, maar ging de rest ook zelf met hun stukjes fruit en cake aan de slag. De cake werd wel erg koud en hard, de spekjes werden hard aan de buitenkant en heel taai aan de binnenkant. De banaan werd uiteindelijk ook wel een beetje hard, maar de druiven bleven zoals ze waren. Hun velletje beschermde ze waarschijnlijk tegen de vorst.

Al met al zag het er vooral erg spectaculair uit. Vooral de momenten dat er rook uit onze monden kwam, waren erg interessant. Maar om nou te zeggen dat het heel erg goed werkt en heel erg lekker is… nee, helaas. Gelukkig was het erg gezellig en we hebben toch maar weer mooi iets bijzonders uitgeprobeerd!

Advertisements

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s