Week 25: Nienke bezoekt Pinkpop

Daaaaar is ‘ie weer… de christelijke weekkalender! Rosanne ging mij al voor en nu wil ook ik graag voor de gelegenheid gebruikmaken van deze kalender om mijn smokkelen te verbloemen. Mijn activiteit van week 25 viel namelijk volgens de gebruikelijke (‘heidense’) kalender éigenlijk in week 24. Maar omdat ik al zóveel andere dingen had gedaan in die week, allemaal het bloggen waard, besloot ik dat dit een mooi moment was om te zondigen (foei zuster!). Bovendien eindigde mijn activiteit pas ná twaalf uur ‘s nachts, dus eigenlijk was het maar een ietsiepietsie smokkelen.

Pinkpop. Toen ik vijftien/zestien was, zat ik aan de buis gekluisterd als Pinkpop op tv was. Ik was nog nooit op een groot festival geweest, überhaupt nog nooit naar een groot concert, en ik droomde ervan om ooit naar ‘het festival der festivals’ te gaan. Wat zag dat er geweldig uit en wat een fantastische bands kwamen daar. Toch was het er tot voor kort nog nooit van gekomen om naar Pinkpop te gaan. Wel bezocht ik een aantal andere grote festivals zoals Rock Werchter (dat was m’n eerste), Lowlands en Sziget, maar Pinkpop sloeg ik steeds over. Ik weet niet precies waarom, maar waarschijnlijk omdat mijn vrienden liever naar andere festivals gingen. Zo’n meeloper ben ik wel.

Toen ik dit jaar begon met het opstellen van mijn Sleurzusterswensenlijstje, vond ik dat Pinkpop daar ook op moest komen te staan. Mits de line-up goed zou zijn natuurlijk, want Pinkpop is een festival waar je heen gaat voor de grote namen. Toen in februari de line-up bekend werd gemaakt en de namen Foo Fighters en Pharrell Williams op de affiche prijkten, was de keuze snel gemaakt: ik zou naar Pinkpop gaan! En Marsha, Marije en Ruben gingen mee. Maar we zouden niet een heel weekend gaan, maar maar één dag, de zondag, want kamperen zagen we geen van allen zitten. Tja, dat is leeftijd bekennen hè.

Zaterdag 13 juni. Nog maar één nachtje slapen voor Pinkpop en we hadden er zin in. Ik had een playlist met allemaal Foo Fighters hits opstaan toen ik ‘s middags opeens een onverwacht berichtje kreeg van Marsha: “Weet je al of de Foo Fighters doorgaan, met Dave in ‘t gips?” Dat was het eerste wat ik ervan hoorde, en ik dacht eerst nog: met gips om je pootje kun je toch nog best een stukje zingen, en: zoveel pech zullen we toch niet hebben? Al gauw bleek dat we inderdaad enorme pech hadden en dat het optreden afgelast werd. Vooral Marije baalde als een stekker, en dat is nog zacht uitgedrukt. Natuurlijk was daar Pharrell nog, ook retegoed, maar ik ging eigenlijk in de eerste plaats voor de Foo Fighters, dat is toch meer mijn genre. Het is wat mij betreft een band die is uitgegroeid tot één van die legendarische bands die je een keer in je leven gezien wilt/moet hebben en ik had ze nog nooit gezien.

Zondag 14 juni was het Pinkpopzondag. Het was heerlijk weer en ondanks de teleurstelling van een dag eerder hadden we er zin in. Om tien uur vertrokken we met de auto richting Landgraaf. Zo’n tweeënhalf uur later zagen we Landgraaf al op de bordjes, maar het duurde door allerlei rare omleidingen door allemaal kleine dorpjes en een stukje Duitsland alsnog een uur voordat we er waren. Ok, kan gebeuren. We hadden er vooralsnog nog steeds zin in. Maar toen 1) op de parkeerplaats bleek dat je extra moest betalen om te parkeren (stond niet op de website), het 2) nog dik een half uur lopen bleek naar het festivalterrein, in de brandende zon, we 3) ook nog eens geen flesjes water mee mochten nemen op het terrein (ook geen zonnebrandcrème trouwens) en we dus ook onderweg niks te drinken hadden en 4) eenmaal op het festivalterrein aangekomen er enorme rijen voor de waterkraampjes stonden, hadden we het eigenlijk gelijk al een beetje gehad. Gelukkig was Marije heel slim geweest en had stiekem toch haar waterflesje mee naar binnen gesmokkeld, dus het eerste dat we deden was bij de wasbakken tot vier keer toe, met z’n vieren, het waterflesje vullen en leegdrinken. Toen konden we er weer tegenaan.

IMG_3089bew-klein

Urbanus hadden we helaas gemist, maar voor de andere bands die we wilden zien hadden we nog ruim de tijd. Na wat gedronken te hebben, met Dave Grohl op de foto gegaan te zijn, een roze hoedje gekocht te hebben en een klein stukje Nick Mulvey gezien te hebben, liepen we richting het hoofdpodium voor de eerste act die we wilden zien, de vervangingsact van de Foo Fighters: het Belgische Triggerfinger. Wat een waanzinnige show gaven die mannen weg zeg! Wat een energie! Ze kregen het publiek helemaal mee. Iets waarvan later zou blijken dat dat nog niet zo makkelijk was, want bij andere grote (internationale) bands, later die dag, zoals the Counting Crows en Placebo, was het publiek vreselijk tam, gewoon gênant. Het paste misschien ook wel een beetje bij de algemene sfeer op het festival. Het was allemaal erg gemoedelijk. Op zich hou ik wel van gemoedelijk, maar hierdoor (en door andere factoren zoals de rommelige aanblik en de slechte organisatie) voelde Pinkpop niet echt als ‘het festival der festivals’, maar eerder als een uit de kluiten gewassen (Limburgs) dorpsfeest. Ik had me er van tevoren in ieder geval iets heel anders bij voorgesteld. Wij allevier wel.

Dat wil niet zeggen dat we het er slecht naar onze zin hadden hoor. Integendeel. We hebben een aantal erg leuke bands gezien en ook tussendoor lekker gegeten en in het zonnetje geluierd in het gras, zoals dat hoort op een festival. De Jeugd van Tegenwoordig bijvoorbeeld, was erg tof. Soms vond ik dat er wel te veel onderonsjes en inside jokes op het podium waren, maar verder maakten ze er wel een enorm feest van. The Counting Crows en Placebo, noemde ik al eerder, vind ik over het algemeen best goeie bands, maar aan deze bands kon je toch wel goed merken dat ze last hadden van het ongeïnteresseerde publiek. Er was weinig interactie en af en toe bij Placebo zelfs irritatie, zo leek het. Zonde hoor. Je zou toch verwachten dat de gemiddelde Pinkpopganger, over het algemeen meer liefhebber van rock dan van pop, deze bands wel zou kunnen waarderen, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Pharrell Williams. Over Pharrell gesproken: nu de Foo Fighters afhaakten zou Pharrell de ‘grote afsluiter’ van het festival worden. En groots was het. Wat een waanzinnige show! Natuurlijk was dat ook wel te verwachten van zo’n grote Amerikaanse ster, wellicht de grootste van deze tijd, in ieder geval als songwriter. Het optreden begon een beetje gênant omdat hij tot een paar keer toe “Amsterdam!” riep en daarop nul respons kreeg, wat hem een beetje van zijn apropos bracht. Marsha was de enige die elke keer “Woohooow!” riep, want zij is toevallig Amsterdamse, hihi. Maar toen hij eenmaal zijn misser doorhad, was er geen houden meer aan. Alle voetjes gingen van de vloer, in ieder geval die van ons. We hebben staan dansen en gillen alsof ons leven er vanaf hing (en we kregen een hoop verbaasde en bezorgde blikken van de mensen om ons heen). Echt, Pharrell maakte alles goed, wat ons betreft. Beetje jammer was het abrupte einde van het optreden en de daarop volgende egotrip van Jan Smeets, de directeur en oprichter van Pinkpop, die ook nog even een applaus voor zichzelf wilde. Niet met zoveel woorden, maar daar kwam het wel op neer. Helaas, meneer Smeets, daar werken wij niet aan mee.

Na afloop bleven we nog even hangen op het festivalterrein. Het heeft altijd wel wat, zo’n after-festival-sfeertje, we blijven wel vaker plakken na feesten of festivals. We maakten onze laatste muntjes op en namen nog wat foto’s bij het Pinkpoplogo en van de enorme laag afval die over het hele terrein verspreid lag. Echt bizar, zo’n zootje hadden we echt nog nooit meegemaakt op een festival. Eenmaal terug bij de auto verrichtten we nog een goede daad, of eigenlijk Ruben. Hij heeft nog een paar zielige, gestrande Zeeuwen op weg geholpen wiens accu leeg was. Brave padvinder hoor, Ruben. Applausje voor jezelf!

Is het nodig dat ik tot slot nog even samenvat hoe ik mijn eerste keer Pinkpop ervaren heb? Ik geloof het niet. Inmiddels hebben de Foo Fighters al toegezegd dat ze in 2016 alsnog naar Pinkpop zullen komen, om het goed te maken. Daar hebben wij natuurlijk helemaal niks meer aan. Sorry Dave, ik hoop dat we elkaar nog een keer ergens anders mogen ontmoeten, maar Pinkpop… nee, dat wordt ’em niet meer voor ons. How about the Flakkeese Dagen?

 

Advertisements

One thought on “Week 25: Nienke bezoekt Pinkpop

  1. Als zestienjarige zat ik ook aan de buis gekluisterd voor Pinkpop! Maar later eigenlijk nooit zo erg meer de behoefte gaat om ernaartoe te gaan. Nu al helemaal niet meer 🙂
    Mooi dat Dave er toch nog een beetje bij was trouwens, hihi.

    Like

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s