Week 38: De Sleurzusters gaan op avontuur (en Nienke gooit alle remmen los)

Tiengemeten, dat eilandje boven Goeree-Overflakkee. Nienke had al twee keer geprobeerd om daar te komen, Rosanne één keer. Maar telkens zat het ons tegen. Tot deze week. Nienke vroeg Rosanne of ze al plannen had, wat niet het geval was. De vooruitzichten voor het weekend waren, na een aantal regenachtige weken, best goed. Dus misschien werd het weleens tijd om een nieuwe poging te wagen. Voor je het weet zou het niet meer lukken dit jaar! Een goed idee, maar we wachtten nog heel even het weer en wat andere factoren af.

Zaterdagochtend om kwart voor tien belden we elkaar opnieuw. Zouden we gaan? We hadden geen auto ter beschikking, dus vooral voor Rosanne zou het een wereldreis worden. Temeer omdat de bus naar de veerpont iedere dag rijdt, behalve in het weekend. De enige mogelijkheid zou zijn vanaf Rotterdam Centraal met de fiets in de metro naar Spijkenisse en daarvandaan naar Nieuwendijk fietsen, met onderweg ook nog een pontje. En dan zouden we daar op zijn vroegst rond drie uur kunnen zijn.

Ach wat, waarom ook niet? Uit de sleur en snel uit bed voor deze tocht!

Om tien over elf vertrok Rosanne van huis om de trein naar Rotterdam te halen. Daar aangekomen huurde ze een ov-fiets en ontmoette ze Nienke, die met haar eigen fiets naar het station was gekomen. En zo begon het gezamenlijke avontuur al op het station, want hoe moest je eigenlijk met de fiets in de metro komen? Via de fietsenstalling kon het blijkbaar niet (de meeste mensen zetten dan ook daar hun fiets neer om vervolgens over te stappen op het ov, maar toch, het had best gekund toch?) en daar werden we boos weggekeken. Dan maar via de hoofdingang en daar met de lift naar beneden. Dat lijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Alleen als je je fiets precies in de juiste hoek neerzet en je voorwiel helemaal draait, past je fiets erin en is er ook nog net een plekje voor jezelf. Gelukkig waren er twee liften naast elkaar, konden we tenminste wel tegelijk naar beneden. Beneden aangekomen stonden we allebei op een ander perron. Maar wel met dezelfde metro in het midden waar we allebei vanaf de andere kant in konden stappen. Het eerste obstakel was overwonnen!

Bij de eindbestemming van de metro moesten we via een wederom erg krappe lift naar beneden en daar stonden we dan, in het pittoreske Spijkenisse! Hoe je hier voor je plezier zou kunnen wonen, kon Rosanne zich niet voorstellen (Nienke kent mensen die daar wonen dus houdt wijselijk haar mond), maar gelukkig hoefde dat ook niet; we waren slechts op doorreis. We liepen even door het winkelcentrumpje Akkerhof om te kijken of we ergens koffie konden drinken en/of naar de wc konden gaan, maar zelfs dat leek te hoog gegrepen. Nou, op de fiets dan maar, richting de eerste pont bij Hekelingen.

Eenmaal op de fiets kwam Nienke erachter dat haar linker handrem had het begeven (waarschijnlijk door de worstelingen in de metro of de lift). Maar elk nadeel heb z’n voordeel: des te sneller waren we Spijkenisse uit. Hoe verder we van De Akkers vandaan fietsten, hoe mooier het werd. Na een kwartiertje fietsen waren we bij de pont, die op het punt stond om te vertrekken. Voor €0,80 per persoon mochten we mee en waren we in ongeveer een minuut aan de overkant. Daarna ging de pont weer terug. Het was een echte heen-en-weer-pont!

Daarna vervolgden we onze tocht per fiets door de Hoeksche Waard, en moesten we na twee minuten al stoppen om foto’s te maken. Want daar was het plotseling heel erg mooi! Groene velden, een molen, mooie Hollandse luchten. Maar de veerpont naar Tiengemeten ging niet zo vaak heen en weer, namelijk maar één keer per uur. Daar moesten we dus wel rekening mee houden. De fotostops werden vanaf nu bewaard voor de terugweg.

Na Nieuw-Beijerland kwamen we door Piershil en vervolgens op een lange polderweg die uitmondde in Nieuwendijk. Precies goed getimed kwamen we aan in Nieuwendijk, want vijf minuten later vertrok de veerpont! Daar stonden we dan, eindelijk, bijna op Tiengemeten. Het voelde gewoon een beetje spannend, na al die pogingen!

De overtocht duurde tien minuten, en toen waren we er dan. Tien over drie; vier uur nadat Rosanne uit Utrecht was vertrokken en drie uur nadat Nienke van huis was vertrokken.

Wat zouden we doen? Rosanne zag ver lopen nog niet zo zitten vanwege haar enkel, en Nienke zag veel fietsen niet meer zo zitten vanwege een protesterend stuitje. Eerst maar iets eten dan, dat is altijd een goede oplossing. Hoewel het eiland sinds 2007 een natuurgebied is, staan er nog steeds wel wat gebouwen. Er is een bezoekerscentrum, er zijn een paar musea, er zijn zelfs een paar vakantiehuizen en er zijn twee eetgelegenheden! Het dichtstbijzijnde was het pannenkoekenhuis Pannenkoeken bij Hélène. In de heerlijk rustige tuin verorberden we een lekkere kaaspannenkoek, die er goed in ging na die lange tocht.

Daarna was het tijd om iets te ondernemen, want we waren natuurlijk niet dat hele eind voor niets gekomen (al waren we al blij dat het ons überhaupt was gelukt om op het eiland te komen). Op het eiland zijn drie wandelroutes, die je voor een deel ook kunt fietsen. Wij besloten de blauwe te volgen, waarmee je aan de westkant van het eiland uit zou komen. Daar stond een uitkijktoren en daarvandaan zou je Flakkee wel moeten kunnen zien.

Ook al is het eiland maar duizend hectare groot, en was er vanaf het punt waar wij vertrokken maar één weg, toch zaten we op een gegeven moment verkeerd. Rara, hoe krijg je dat voor elkaar? Toen we terug fietsten, begrepen we best wel hoe dat kon. Waar we een weg naar rechts in moesten slaan, waar alleen een bordje stond met ‘vakantiehuizen’, stond aan de LINKERKANT van de weg een paaltje met de kleuren van de wandelroutes. Niet zo gek dat je dat over het hoofd ziet, toch?

Toen we dat doorhadden, konden we onze gewenste route vervolgen en genoten we onderweg van het mooie landschap. Op een gegeven moment konden we niet verder fietsen (wat niet aan ons lag, maar aan een hek) en hebben we nog een eindje gelopen. Maar we moesten weer op tijd terug, anders zouden we de pont terug niet halen! We hebben helaas de uitkijktoren niet bereikt, maar we hebben wel vogels, zwanen en Schotse hooglanders gezien. En veel bootjes aan de andere kant van de dijk.

Om tien over zes bracht de veerpont ons weer terug naar het vasteland, waar de lange terugweg ons wachtte. We maakten af en toe nog wat mooie foto’s, omdat we nu geen haast hadden. Vlak voor we bij het pontje waren, hoorde en voelde Nienke opeens ‘knak!’ in haar rechterhand en daarna hoorde ze iets rinkelen over het fietspad. Ja hoor, Nienkes tweede rem was nu ook kapot! Het laatste deel van de reis was dus nog even spannend. Gelukkig konden we al snel weer in de metro, waar je geen rem op je fiets nodig hebt, en er zijn geen ongelukken gebeurd.

Terug in Rotterdam voegde Ruben zich bij ons en hebben we heerlijk gegeten in een Turks restaurant. We zijn allebei blij dat we nu eindelijk eens op Tiengemeten zijn geweest. Het is echt een mooi eilandje en we moeten er nog maar eens naartoe, want we hebben nog maar een klein deel gezien. Maar het hele avontuur eromheen vonden we misschien nog wel leuker!

En Nienkes remmen? Die zijn nog steeds los, dus kijk uit als je in Rotterdam bent!

Advertisements

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s