Week 39: Rosanne ligt te luisteren

In februari van dit jaar las ik een bericht dat er een ligconcert zou gaan plaatsvinden in het oude postkantoor op de Neude in Utrecht. Dat klonk interessant. Een ligconcert had ik nog nooit meegemaakt en klonk grappig. Het concert zou een uitvoering van Canto Ostinato zijn door Sandra en Jeroen van Veen, op twee vleugels. Ik kende het niet, maar luisterde een klein stukje en het kon me wel bekoren. Daarnaast trok de locatie me gelijk. Voor wie het niet kent; dit gebouw is een architectonisch hoogstandje uit 1924 in de stijl van de Amsterdamse school. Tot 28 oktober 2011 deed het dienst als postkantoor en toen ging het dicht. Sindsdien is het niet meer van binnen te zien – behalve als je het huurt voor het een of andere evenement.

Kortom: dit leek me wel een belevenis die ik mee wilde maken.

En dat dachten meer mensen! Binnen zeer korte tijd was het concert uitverkocht. Gelukkig werd er ook binnen zeer korte tijd besloten om een extra uitvoering te geven op dezelfde dag, maar dan ‘s middags. Ik bestelde snel kaartjes voor Yvon, Kim en mij en gelukkig was dat op tijd.

Toen was het wachten geblazen, wel zeven maanden.

Zo’n twee weken voor het eindelijk zover was, kreeg ik een e-mail met extra informatie. Daarin stond dat de organisatie van het Nederlands Film Festival een poging had gedaan om het concert naar een andere locatie te laten verplaatsen, omdat zij het gebouw gebruikten als hoofdkwartier. Maar daar kwam natuurlijk niets van in! Die dag moesten ze maar verkassen naar het plein. Er zou binnen nog wel wat zichtbaar zijn van het NFF in de vorm van lichtinstallaties, maar de locatie was gewoon voor ons!

Een andere mededeling was dat de bezoekers het toiletbezoek tijdens het concert zoveel mogelijk moesten beperken, ‘om de serene sfeer zoveel mogelijk te behouden.’ Dat boezemde mij, persoon die altijd moet plassen en vooral als het niet kan, en Yvon, persoon die zwanger is, wel de nodige angst in. Dan maar niets drinken van tevoren.

De laatste mededeling was dat het aardig druk zou worden en dat je kans had dat je half onder een vleugel kwam te liggen. Een goede reden om te zorgen dat we op tijd zouden zijn!

Op 26 september was het dan zover. Ik pakte mijn zelfopblazende matje en een fleecedekentje en vertrok. In de buurt van de Neude zag ik al meer mensen met matjes zeulen; het was wel duidelijk wat zij gingen doen.

Zoals ik al zei, is het een prachtig gebouw. Toen het nog postkantoor was, kwam ik er niet zo heel vaak. Ik denk dat ik er alleen een paar keer geweest ben om kaartjes voor een optreden te kopen, wat de cirkel dan wel weer rond maakt. We kregen een plaatsje toegewezen en maakten ons klaar voor wat er komen zou. Grappig, om zo tussen allemaal mensen op de grond te zitten, midden in een grote hal. In het midden van de zaal stonden twee vleugels en sommige mensen zaten/lagen hier inderdaad best dicht bij.

Nadat iedereen nog ‘even’ naar de wc was gegaan, was het tijd voor het concert. Canto Ostinato is door Simeon ten Holt geschreven. Canto verwijst naar melodie en Ostinato verwijst naar herhaling. Er zit dan ook veel herhaling in het stuk en de speelduur kan variëren van zestig minuten tot enkele uren. De uitvoerende kan veel zelf bepalen, bijvoorbeeld welke accenten hij legt en welke delen hij herhaalt. Tijdens het ligconcert van vandaag werd er anderhalf uur gespeeld.

Ik kende de muziek van tevoren niet, maar heb me in de week vooraf even ingeluisterd. Ik vind het een heel fijn stuk. Er zit inderdaad veel herhaling in, maar het is toch steeds weer net iets anders. Soms klinkt het wat onheilspellend en dan weer heel rustgevend. Je zou er zo in trance van kunnen raken. De live-uitvoering was ook supergoed gedaan en alles eromheen maakte het geheel ook erg bijzonder. Het mooie gebouw, iedereen die om je heen ligt of zit. Sommige mensen zaten helemaal weg te dromen, bij anderen vroeg ik me af of ze niet zelfs in slaap gevallen waren.

Toen het concert begon, dacht ik dat het licht uit zou gaan, maar dat kon helemaal niet. Het was nog licht buiten en in het plafond zit veel glas. Voor de (serene) sfeer vond ik dat wel jammer, de lichtshow had zo ook erg weinig effect. Het was wel weer leuk dat je hierdoor het gebouw goed kon bestuderen. Lekker naar de muziek luisteren en vanaf je matje omhoog turen naar het mooie dak, dat was ook niet heel erg.

Het was opvallend hoeveel mensen toch naar de wc gingen; dat leidde af en toe wel enigszins af. Maar ja, als je moet dan moet je hè, ik heb er zelf genoeg ervaring mee. Wij konden het trouwens wel volhouden zonder naar de wc te hoeven; een hele overwinning.

De Canto Ostinato is overigens mede bekend geworden doordat hij vaak op bijzondere locaties uitgevoerd is, waaronder met vier piano’s in de stationshal van Utrecht en Groningen, door de beiaard van de Dom van Utrecht, in de nog lege metrotunnel van de Noord/Zuidlijn in Amsterdam en al eerder in een serie ligconcerten. Hier kun je een opname van een van deze uitvoeringen zien:

Advertisements

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s