Week 44: Rosanne loopt leeg

In de 44 weken die ik alweer als Sleurzuster door het leven ga, heb ik veel nieuwe dingen gedaan. De meeste dingen leken me van tevoren vooral leuk om te doen en waren niet heel erg spannend. Sommige dingen waren zelfs totaal niet spannend. Dat is niet erg, want het gaat me erom dat ik dingen doe die ik graag wil doen. Maar soms is het ook wel goed om er wat meer een uitdaging van te maken en iets te doen wat ik níet sowieso al zou doen. Dat heb ik deze week gedaan.

Op aanraden van mijn oom heb ik namelijk bloed gegeven. Ik ben niet bang voor bloed, ook niet heel erg voor naalden, maar toch. Het idee om vrijwillig een (dikke) naald in me te laten prikken, dat stond me toch niet heel erg aan. Maar het leek me wel heel goed om te gaan doen. Als ik zelf ooit bloed nodig heb, vind ik het ook fijn dat ik dat kan krijgen. En omdat ik geen gekke ziektes heb of wat dan ook, is het een kleine moeite om op deze manier anderen te helpen.

uitnodigingEen paar weken geleden meldde ik me aan en kort daarna kreeg ik een uitnodiging. Ik moest eerst een keer naar de bloedbank om te kijken of ik wel geschikt was om bloed te geven. Daar werden mijn bloeddruk en hb-waarde gemeten en die bleken goed te zijn. Daarna werden vier buisjes bloed afgenomen waarmee getest zou worden of ik inderdaad geen gekke ziektes of wat dan ook heb. Toen mocht ik weer naar huis en kon ik wachten op de oproep.

Die oproep viel na een paar weken op de mat, wat betekent dat mijn bloed gezond is (en ik ook, denk ik). Joepie, dacht ik aan de ene kant, want dat is een goed bericht. Shit, dacht ik aan de andere kant, nu moet ik eigenlijk wel gaan. Ik vond het toch wel een beetje eng. Maar … een Sleurzuster is geen Sleurzuster als ze niet doorzet. Dus besloot ik afgelopen dinsdag om die avond nog te gaan. De rest van de week zou het namelijk minder goed uitkomen, en voor je het weet is het jaar weer voorbij.

Ik ging eerst naar huis om te eten en daar hield ik mijn schoenen aan en hing mijn jas in de kamer, zodat ik niet kon ‘vergeten’ dat ik de deur nog uit moest. Na het eten bleef ik nog heel even uitbuiken (ik had een flinke maaltijd verorberd, want ik wilde goed voorbereid voor de dag komen) en na een tijdje wist ik mezelf zover te krijgen om te gaan.

Bij de bloedbank aangekomen moest ik me melden, een formulier invullen en toen even wachten. Het was best druk en er kwamen veel mensen om alleen plasma te geven, die gingen voor. Er kwamen ook een paar groepjes vrouwen voor wie het wel een gezellig uitje leek. Bloed mag je maar twee keer per jaar geven, maar plasma mag eens in de twee weken. En ik heb al gemerkt dat sommige mensen daar iedere twee weken zitten. Knap hoor!

De medewerkers van de bloedbank zijn allemaal erg aardig en ze letten heel goed op of alles goed gaat. Omdat het mijn eerste keer was, werd ik extra begeleid. Eerst werden weer mijn bloeddruk en hb-waarde gemeten en die bleken weer goed te zijn. Na weer even wachten, mocht ik op een stoel gaan zitten/liggen en ging het gebeuren. Mijn prikster legde rustig uit wat ze precies ging doen en hoe het verder zou gaan. Ze zou eerst een beetje bloed in een klein zakje laten lopen, waar ze later weer buisjes uit zou halen om te testen. Daarna zou de rest in de grote zak komen, waar een halve liter bloed in kan. Daar zat al een soort vocht in (om het bloed goed te houden geloof ik) en zodra die zak vol was, zou ik klaar zijn. Dat zou ongeveer acht minuten duren.

naaldjeEn zo geschiedde. Ik had pas gelezen dat je minder voelt van een prik als je ondertussen over andere dingen zit te praten, dus dat besloot ik maar te doen op het moment dat ze prikte. Natuurlijk voelde ik het wel, maar de angst ervoor is meestal groter dan de echte pijn. Zo ook nu. Het kleine zakje werd gevuld en daarna vulde de grotere zak zich langzaam met mijn inhoud. Af en toe moest ik in een balletje knijpen, om de doorstroming wat te bevorderen. Terwijl mijn bloed afgetapt werd, lag de zak in een bakje dat heen en weer bewoog. Dat heeft geloof ik ook iets te maken met het goed houden van het bloed.

Na zo’n acht minuten was het inderdaad klaar en was er een halve liter bloed uit mijn lichaam gehaald. Dit bloed wordt later verdeeld over drie zakken: één met rode bloedcellen, één met plasma en één met bloedplaatjes. En daar kunnen drie mensen mee geholpen worden. Best oké toch, voor acht minuutjes aan het infuus?!

Ik moest eerst langzaam overeind komen en even rechtop blijven zitten. Daarna mocht ik gaan staan en moest ik nog wat eten en/of drinken. Je kon koffie, thee, bouillon etc. krijgen en er lagen roze koeken, speculaas en ontbijtkoek. Ik nam een kopje thee en een plakje ontbijtkoek. Daarna stapte ik gewoon weer op de fiets en reed ik rustig naar huis. Ik had totaal geen last van duizeligheid of wat dan ook, wat me heel erg meeviel. Alleen toen ik bij thuiskomst besloot om gelijk maar even mijn fysio-oefeningen te doen voor mijn enkel (nu ik toch goed bezig was), merkte ik dat ik daar wel moe van werd. Terwijl die oefeningen normaal gesproken echt niet zo vermoeiend zijn!

De rest van de avond bleef ik gewoon op de bank zitten om een film te kijken. En zo was dat avontuur ook weer voorbij. Ik vond het heel erg meevallen en alles ging goed. Ook de begeleiding daar vind ik heel goed. Ze letten continu op of het wel goed met je gaat en ze laten je ook echt niet naar huis gaan zonder dat je eerst even bijgekomen bent met wat eten of drinken. Dus mocht jij dit nou ook nog nooit gedaan hebben, dan zou ik zeggen: doe het gewoon! Het is een kleine moeite, maar je kunt er heel veel mee betekenen! Hier kun je je aanmelden: Sanquin bloedbank. Oh ja, en je krijgt ook een prachtig welkomstcadeau:

welkomstcadeau

En dit liedje van Placebo had ik op weg naar huis in mijn hoofd:

Advertisements

2 thoughts on “Week 44: Rosanne loopt leeg

  1. Goed bezig! Ik zit hier al heel lang over te twijfelen en door je verhaal denk ik dat ik toch maar moet gaan maar door die enge foto weer niet (maar door dat welkomstcadeautje weer wel)

    Like

    • Jaaaa Annick, gewoon doen! Anders gaan we volgende keer samen, maken we er ook een uitje van 😉 Met een ‘high tea’ als beloning.

      Like

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s