Week 47: Rosanne houdt van Rome

Ciao bella!

Het eerste dat ik zag vanuit de trein van het vliegveld naar de stad, waren de mooie bomen – pijnbomen, zo leerde ik later – en de mooie gelige kleur die het zonlicht gaf. Ik was gelijk verliefd. Van alles wat ik de komende vijf dagen in Rome zou meemaken, werd ik blij.

Behalve dan de spreeuwen.

Toen we rond vijf uur ‘s middags uit de tram stapten bij het hotel, zag ik ze gelijk. En ik dacht nog: wat mooi! Zwermen spreeuwen in de roze-blauwe lucht. In grote groepen vlogen ze van elkaar af en naar elkaar toe. Een prachtig gezicht.

Maar al dezelfde avond merkten we ook de nadelen van deze bijzondere dieren. Het voetpad langs de rivier, onder de overhangende bomen, leek tot romantische avondwandelingen uit te nodigen, maar er liep niemand. Want de vogels zaten met zijn allen in deze bomen. Ze maakten veel herrie en nog erger: ze leegden daar met zijn allen hun darmen.

Auto’s waren bedekt met poep. Vera kreeg een druppel op haar schouder (en ik later in de week een op mijn vinger, getsie). En bij nadere beschouwing bleek de stoep van zichzelf helemaal niet zo zwart te zijn; dit was een dikke laag spreeuwenstront! Om nog maar niet te spreken over de geur die dit verspreidde. De rest van de week konden we ruiken of we al dicht bij de rivier waren en dus de goede kant op liepen.

Tot zover de negatieve verhalen over Rome. Buiten de vogels om werd ik gelukkig van ALLES.

Ons hotel met de aardige eigenaar die tips gaf voor de beste pizza’s, pasta’s en broodjes. De buurt van ons hotel met de idyllische (en wellicht wat cliché) pleintjes met begroeiing, waslijnen en terrasjes met rood-wit geblokte tafelkleedjes. De gebouwen van soms meer dan tweeduizend jaar oud. De fonteinen die vanuit symbolische beelden water spuwen in marmeren bassins. Iedere hoek waar een mooi gebouw of gezellige straat achter schuilgaat. De complimenteuze obers. De zon. Ik kon mijn geluk niet op.

En natuurlijk het eten en drinken. Goed, daar was nog één nadeeltje; Italianen zijn niet zo van het ontbijt. Je krijgt een plakje cake, een croissantje met een suikerlaag of een croissantje dat volgepropt is met Nutella. Maar de heerlijke pasta’s, pizza’s en broodjes maken dat helemaal goed. Een lekkere cappuccino erbij, of een wijntje of – het allerbeste – een Limoncello. Bellissima!

Op maandag moesten we afscheid nemen. We kochten een broodje voor in het vliegtuig en dronken een laatste Limoncello in het laatste strookje zon op een terrasje. Hoog in de lucht at ik het lekkerste broodje dat ik ooit gegeten had en ik wilde terug.

Rome, wanneer zie ik je weer?

Rome_panorama

Advertisements

2 thoughts on “Week 47: Rosanne houdt van Rome

  1. En je nieuwe camera deed het ook goed zo te zien! Mooie foto’s! Ik krijg gelijk ook erg veel zin om naar Rome te gaan.. (Zou het daar nu nog steeds zulk mooi weer zijn? Ik ben het Hollandse weer ondertussen behoorlijk zat)

    Like

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s