Rosanne laat de hond uit

Stel: je hebt vrienden in Berlijn wonen, die vrienden hebben een hondje, ze gaan een paar weken op vakantie en ze zoeken een oppas voor het hondje. Die oppas verblijft dan natuurlijk in hun huis in Berlijn. Wat doe je dan?

Ik wist het wel en ik sprong bijna gelijk in de trein (bijna, want als ik dat gelijk had gedaan, was ik er een paar weken te vroeg geweest en dat leek me niet zo praktisch).

Nu denk je misschien: hou jij van honden dan? Nee, dat doe ik in het geheel niet. Hoewel ik het soms best grappige beestjes vind, houd ik me er over het algemeen het liefst verre van. Maar dit hondje, Popcorn genaamd, had ik al vaker gezien en is klein en lief. Oké, ze blaft veel en is erg druk als er veel mensen zijn, maar zodra je alleen met haar bent, is ze vooral heel klein en lief. Dus bedacht ik me dat ik dat vast wel aan zou kunnen.

Drie weken geleden vertrok ik dan. Denk niet dat ik zomaar even drie weken vakantie kon nemen. Nee, ik had het juist net drukker dan ik het in lange tijd gehad heb. Maar ik neem mijn laptopje mee, heb verder alleen internet en koffie nodig, en ik kan aan het werk. Dat werken kon ik dus gewoon vanuit Berlijn doen. En dan kon ik af en toe pauze houden om Popcorn uit te laten of even te aaien.

Zo gezegd, zo gedaan. Popcorn accepteerde mij gelijk als de leider en zo werden we dikke maatjes.

Het grootste deel van de dag slaapt ze of ligt ze te chillen. Met ogen open, want ze moet wel alles in de gaten houden. Zodra er ergens in de buurt iets gebeurt, moet ze erbij zijn. En als het lijkt of iemand in de buurt van onze voordeur komt, staat ze gelijk blaffend en grommend paraat. Deze hond beschermt je wel!

Maar nog even terugkomend op het feit dat ik niet van honden houd. Dat is zeker waar. Maar dit hondje vind ik heel erg leuk, want:

  • Ze is heel klein en lief en zacht:

Popcorn_1

  • Maar ze denkt dat ze heel groot en stoer is en iedereen en alles aankan.
  • Dus ze blaft soms hard tegen honden die drie keer zo groot zijn.
  • Ze houdt ook van gezelschap, dus ze komt graag bij je liggen:

Popcorn_3

  • Soms op het kleinste en meest knusse plekje denkbaar:

Popcorn_4

  • Zit je te werken, dan kijk je hier op uit:

popcorn_5

  • En zit je ‘s avonds een film te kijken, dan komt ze gezellig meekijken:

popcorn_6

  •  Als ze wil spelen (of eten, wat ze sowieso altijd wel wil) komt ze met haar pootje tegen je aan tikken en kijkt je vragend aan.
  • Of ze gaat op haar rug liggen, klaar om op haar buikje geaaid te worden.
  • En als ze je heel lief vindt, gaat ze je handen aflikken (ik heb nog nooit zo vaak op een dag mijn handen gewassen als hier).
  • Toen het heel koud was, deed ik haar een jasje aan toen we naar buiten gingen, en dat zag er niet uit, dus schoot ik tijdens het wandelen continu in de lach (sorry als de andere honden je hierom uitgelachen hebben, Popcorn):

popcorn_7

  • Als je achter haar loopt, zie je die oortjes op en neer flapperen en dat ziet er heel grappig uit.
  • Als je na een paar uur thuiskomt, is ze zo enthousiast dat ze niet weet wat ze moet doen. Ze springt tegen je aan, rent het hele huis door, pakt haar speeltje, springt weer tegen je aan, springt op de bank, rent er weer vanaf, gooit met haar speeltje, springt naar de gang, springt weer tegen je aan, etc. En dat alles zo razendsnel dat je haar onmogelijk bij kan houden of kan aaien. Zo enthousiast begroet worden is toch wel heel bijzonder.

Ondanks dat alles, ben ik ook wel blij dat morgen de baasjes van Popcorn weer thuis komen. Hoe lief ze ook is (zie hierboven), ik ben nog steeds geen hondenmens. Want:

  • Soms doet ze iets waarvan ik niet weet of het normaal is voor een hond en ga ik denken dat er misschien iets aan de hand is, dan maak ik me zorgen en ben ik bang dat ze opeens doodgaat terwijl ik op haar moest passen.
  • En dan zoek ik op internet naar de symptomen, net zoals ik doe als ik zelf ergens pijn heb, en kom ik de gekste hondenproblemen tegen.
  • Maar dan doet ze daarna weer ‘normaal’ en is er blijkbaar toch niks aan de hand (net als bij mijzelf na een tijdje de pijn weer over is en ik dus toch geen enge ziekte blijk te hebben).
  • Soms staat ze met haar pootje tegen me aan te tikken en me heel vragend aan te kijken, maar heb ik geen flauw idee wat ze wil (behalve eten dan).
  • En dan denk ik weer dat er misschien iets aan de hand is. Waarschijnlijk wil ze gewoon aandacht.
  • Als ze je lief vindt, likt ze je handen af, terwijl ze met die snuit net nog aan anderhonds urine heeft gesnuffeld.
  • Soms plast ze over haar eigen pootjes heen en als je daarna op de bank zit, komt ze lekker over je heen lopen met diezelfde pootjes.
  • Je moet een paar keer per dag naar buiten, ook als het regent of sneeuwt of heel koud is.
  • Als ze in de regen gelopen heeft, stinkt ze naar natte hond.

Waarschijnlijk kan ik beide rijtjes nog wel langer maken, maar dit is al aardig wat. Hier nog een kort overzicht van mooie momenten van de afgelopen weken.

En terwijl ik dit typ, ligt ze de hele tijd lekker naast me:

popcorn

Dus ja, ik ben blij als ik thuis weer zonder hond kan leven. Maar ja, ik zal haar toch ook wel een klein beetje missen.

Advertisements

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s