Rosanne doet klassiek

In 2014 werd in Utrecht TivoliVredenburg geopend. In dit enorme gebouw, ook wel Muziekpaleis genoemd, zijn het poppodium Tivoli en het Muziekcentrum Vredenburg gefuseerd. Je kunt sindsdien dus in Utrecht in één gebouw terecht voor optredens, festivals, uitgaansavonden en klassieke concerten.

Om deze werelden iets dichter bij elkaar te brengen, staat eens in de zoveel tijd een speciale avond op het programma: Pieces of Tomorrow. Het Radio Filharmonisch Orkest speelt na de repetitie op donderdag het werk van de vrijdag. Op deze avond is er geen dresscode, de musici introduceren kort wat ze gaan spelen en waarom, en je biertje mag mee naar binnen. Dj St. Paul is de host en visuals ondersteunen het verhaal van de muziek.

Ik weet niet meer wanneer deze avond voor het eerst georganiseerd werd (misschien gelijk na de opening van TiVre?), maar ik weet wel dat ik altijd dacht: Dat lijkt me leuk! En dat ik er uiteindelijk nooit naartoe ging. Toen een vriendin mij als vergeten-verjaardagscadeautje aanbood om iets samen te gaan doen, wist ik al snel wat dat zou zijn: samen naar Pieces of Tomorrow gaan.

Begin februari was er weer zo’n avond en wij waren daarbij aanwezig. Zonder enige voorbereiding gingen we daarheen; we hadden besloten ons te laten verrassen. Het stuk dat gespeeld werd, was Also sprach Zarathustra van Richard Strauss, een stuk dat we allebei niet kenden.

Het vond allemaal plaats in de Grote Zaal, die mooie zaal waar ik eerder ben geweest als Sleurzuster. Van tevoren dronken we iets in een van de vele hoekjes rondom de zaal. Toen we besloten dat het tijd was om naar binnen te gaan, zagen we dat heel veel mensen voor ons dat ook al hadden besloten: het zat behoorlijk vol! Gelukkig zagen we nog ergens een mooi plekje voor twee personen, ergens boven in het midden van de zaal. Daar hadden we een perfect uitzicht op het orkest.

toen er nog geen orkest zat

toen er nog geen orkest zat

Dj St. Paul deed zijn introductie en de dirigent vertelde iets over het stuk. Strauss was voor dit stuk geïnspireerd door de gelijknamige filosofische roman van Nietzsche. Het geheel bestaat uit negen delen, die vernoemd zijn naar de hoofdstukken uit het boek. Het openingsstuk is zeer bekend, onder meer doordat het in de film 2001: A Space Oddyssey van Stanley Kubrick is gebruikt. De dirigent vertelde over een paar terugkerende thema’s in het stuk en hij gaf er nog meer informatie over (die ik inmiddels natuurlijk al vergeten ben).

Daarna begon het orkest het stuk te spelen. Het eerste deel was inderdaad bij iedereen bekend en doordat we van tevoren gewezen waren op de thema’s, hoorden we die af en toe ook terugkomen. Dat maakt het wat interessanter om naar de muziek te luisteren. Via de visuals werd steeds aangegeven wanneer een nieuw deel begon en hoe dat heette en dat was ook wel handig.

Ik vond het voornamelijk leuk om te kijken naar de muzikanten: de man die slechts een paar keer op een triangel hoefde te slaan, de twee harpisten die soms in actie kwamen, de fluitisten (ja, ik ben/was ooit ook een fluitist, dus dat is extra interessant), de violisten met strijkstokken die allemaal tegelijk op en neer gingen. Het was allemaal mooi, al ben ik nu niet direct fan van deze muziek.

Deze avond vond ik wel erg leuk. Misschien ga ik nog een keer, naar weer een ander stuk, en word ik nog eens verrast met iets wat ik wel heel mooi vind!

Advertisements

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s