Week 9: Rosanne slaagt op het Faal Festival

Iemand had bedacht dat het tijd was om een Faal Festival te organiseren. Om eens onze mislukkingen en tegenslagen onder ogen te zien en te omarmen, in plaats van altijd alleen maar onze successen en overwinningen. (En om te falen in spatiegebruik.) Op deze blog hebben we dit jaar al een paar faalverhalen gedeeld, dus eigenlijk doen wij als Sleurzusters al hard mee aan het omarmen van onze mislukkingen!

blokkenschema

Maar het festival leek me ook wel eens leuk, dus daar ging ik naartoe en Vera ging met me mee.

In TivoliVredenburg binnengekomen begon het gefaal al direct, want de roltrap hield er halverwege mee op. Dat was een goed begin van deze avond.

Verder verliep de avond redelijk voorspoedig. Er waren wat lezingen en voordrachten van verschillende mensen die meer en minder interessant waren. Er was een pop-up museum met gefaalde voorwerpen. Er was ook wat theater en er waren interactieve dingen. Naar die interactieve dingen gingen wij natuurlijk niet, want dat vraagt om interactie, en daar hadden we geen zin in. Wij gingen lekker luisteren.

Eerst kwamen we terecht bij een stukje improvisatietheater. Daar vonden wij beide niets aan, want er werden alleen maar stereotype clichés naar boven gehaald en uitvergroot die verre van grappig waren. Wat ons betreft waren de acteurs dus wel geslaagd in het falen. Gelukkig voor hen waren sommigen het daar niet mee eens en werd er door deze mensen hard gelachen om de in hun ogen geslaagde grappen.

Daarna hadden we een speeddate met onze innerlijke criticus. Daarin faalde ik goed, omdat ik de opdracht verkeerd had begrepen. Dit onderdeel begon wel ok, maar het ging wat te lang door om leuk te blijven. Ook een faal dus, wat ons betreft.

Gelukkig ging het vanaf dat moment beter.

Fuck Up

We kwamen terecht bij de Fuck Ups; hier vertelden mensen over de mislukking van hun leven. We zagen Diederik Stapel, de sociaal-psycholoog die enorm gefraudeerd heeft en nooit meer zijn werk mag uitvoeren. Hij heeft het aardig verpest dus, voor zichzelf maar ook voor zijn beroepsgroep. Hij kon er ook geen mooi verhaal van maken, bijvoorbeeld dat het hem uiteindelijk toch iets goeds heeft gebracht, want dat is niet het geval. Zijn acties waren gewoon een enorme fuck up.

Ook de eigenaren van De Klub, een restaurant in Utrecht, hadden een verhaal over een mislukking uit hun beginperiode, toen ze op een festival stonden. Ze hadden wat dingen verkeerd ingeschat, dingen niet goed uitgezocht en ze waren wat overmoedig geweest. Zo hadden ze een heel slecht weekend en draaiden ze enorm veel verlies. Gelukkig kwam bij hen wel alles weer goed, maar dat stond eigenlijk los van deze mislukking.

Wat is er dan zo leuk aan om over die mislukkingen te horen? Doordat normaal gesproken altijd alle successen worden gedeeld, en ook alles zo gebracht wordt of je zelf hard je best moet doen en het komt wel goed, kun je weleens denken dat je helemaal nooit mag falen. Of dat jij de enige bent die hartstikke stom en dom is als er eens iets mislukt. Dan is het weleens mooi om ook verhalen te horen waaruit blijkt dat echt niet altijd alles bij iedereen op rolletjes loopt.

Theo

Hierna kwam Theo Wesselo nog een showtje opvoeren. Je weet wel, die vroegere Rembo. Die mensen van het improvisatiegroepje die we aan het begin van de avond zagen, kunnen nog een hoop van die man leren. Wat een grappige kerel is dat zeg! Geen wonder dat ik altijd al fan was van Rembo en Rembo. Hij heeft tenminste humor! Dus dat was even lachen geblazen, ook altijd leuk.

Elfie

Elfie Tromp vertelde over falen in de liefde. Zij is columnist en schrijver en wist haar verhaal in soms hele rake en prachtige zinnen te vatten. Poëtisch mooi!

Stine

Daarna zagen we nog een deel van de lezing van Stine Jensen, een filosoof die je wellicht kent van tv. Zij vertelde wat dingen over falen volgens filosofen, en over hoe ze zelf ervaren heeft dat je lichaam kan gaan falen als je er niet naar luistert. Ik weet niet meer precies wat ze allemaal zei, want het was al wat laat op de avond (oma is snel moe), maar ze vertelde het op een leuke en inspirerende manier.

De allerlaatste lezing die we zagen was van een Vlaming die namens Sartre allerlei excuses ging maken. Vanuit zijn graf zag hij dat hij bepaalde dingen in zijn leven anders had willen doen en dat hij een verkeerde invloed heeft gehad op ons denken. Vast heel leuk en interessant als je het werk van Sartre goed kent (afgaande op de schaterlachende mensen op de stoelen voor ons), maar voor ons was het niet echt te volgen en een beetje oninteressant.

Daarna was er nog een afterparty met vast veel leuke muziek, maar dat konden deze vermoeide falertjes niet meer aan. Wij gingen lekker naar huis om over onze mislukkingen te dromen.

Advertisements

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s