Week 14: Rosanne zit in het donker

Ooit in een ver verleden, toen ik 19 was, kreeg ik een nieuwe hobby: foto’s afdrukken. Hoe ik hierop gekomen was, weet ik niet meer, maar ik kon bij de fotograaf om de hoek voor best weinig geld allerlei apparatuur kopen: een vergroter, een rode lamp, bakjes, tangetjes en ook vloeistoffen en fotopapier. Ik woonde nog bij mijn ouders in huis en we bedachten een manier waarop ik dit kon aanpakken. Want zoals je wellicht weet, moet je foto’s afdrukken in een donkere kamer en daar moet je wel even wat plek voor hebben.

Gelukkig hadden we zo’n plek die erg donker was: de alkoof – een mooie ruimte zonder ramen waar allerlei spullen opgeslagen stonden. Die kon ik niet helemaal overnemen, want hier stonden bijvoorbeeld ook een koelkast en vriezer in, maar mijn vader maakte een mooie plank tegen de muur die ik kon inklappen als ik hem niet gebruikte. Ik moest dus wel altijd alles netjes opruimen en voor aanvang alles opnieuw uitstallen. Er mocht dan ook even niemand in die ruimte komen, dus ik moest wel even met mijn familieleden afstemmen.

Ik heb dit een paar keer gedaan en heb toen voornamelijk oude negatieven gebruikt waar mijn broertjes en ik als baby of kind op stonden. Die heb ik in zwart-wit afgedrukt. Ik vond het vooral leuk om te zien hoe het beeld op het papier verscheen op het moment dat je het papier in het badje met ontwikkelvloeistof legde.

Toen ik op kamers ging wonen en alleen nog in het weekend bij mijn ouders kwam, gebeurde er niet veel meer op doka-gebied en hebben we alle spullen opgeruimd. Gelukkig hebben mijn ouders aardig veel opbergruimte en heb ik de spullen altijd bij ze kunnen opslaan – ondanks herhaalde vragen van mijn vader of ik deze spullen echt nog wilde bewaren. Zelf had ik er in mijn studentenkamers en kleine huisjes natuurlijk geen ruimte voor.

Maar: nu ben ik een tijdje geleden verhuisd naar een huis waarin ik wél ruimte heb! Mijn vader wist niet hoe snel hij ervoor moest zorgen dat deze spullen bij mij terechtkwamen. In een van de kamers heb ik vervolgens een groot bureau neergezet en op een dag heb ik alle spullen uitgezocht. In de tussentijd had ik ook nog eens een keer spullen gekregen van een vroegere buurman, die ik nooit uit de kisten had gehaald (de spullen he, die buurman zat daar niet in). Hier bleek heel veel fotopapier bij te zitten (sommige pakjes nog van voor mijn geboorte!) en o.a. ook spullen om zelf rolletjes te ontwikkelen. En ook een kleurenvergroter. Nu heb ik dus naast een zwart-witvergroter ook een kleurenvergroter.

Met alleen het uitzoeken en afstoffen van al deze spullen was ik al een hele tijd bezig. Daarna bleven ze een tijd mooi staan te zijn op mijn bureau. Ik kocht nieuwe vloeistoffen en op tweede paasdag vond ik eindelijk de tijd en de moed om uit te zoeken hoe het ook alweer allemaal werkte. Het was vijftien jaar geleden, dus het zat niet meer heel erg voor in mijn geheugen. Gelukkig zaten er nog wat briefjes van mezelf bij, gebruiksaanwijzingen en oude boekjes van de buurman, met nuttige en minder nuttige tips. Ook vond ik op YouTube een mooi filmpje waarin iemand uitlegt hoe het werkt.

Ik probeerde even uit of alles nog werkte: het licht in de vergroter, de rode lamp en de timer. Ik moest natuurlijk ook iets hebben om af te drukken, dus ik moest ook nog even wat leuke negatieven zoeken (die heb ik hier zelf niet zo veel).

Toen kon ik eindelijk aan de slag gaan!

Het is altijd even uitproberen hoelang je een foto moet belichten en ik kwam uit op zo’n 70 seconden. Daarna moet de foto 60 seconden in een ontwikkelbadje, vervolgens 10 seconden in een stopbad, dan 2 minuten in de fixeer en tot slot in water. Je bent dus best even bezig met één foto!

Ik heb twee proefvelletjes gemaakt (om de tijden te testen) en uiteindelijk een stuk of zeven keer dezelfde foto afgedrukt. Eerst een paar keer op hetzelfde papier, maar met wat verschillende filters. Daarna nog een paar keer met dezelfde instellingen maar met papier uit een ander doosje. Het was nog maar de vraag hoe goed dit zou werken, omdat die papieren al zo oud waren! Bij de eerste en tweede set ging het aardig. Er bleek ook een doosje bij te zitten waar waarschijnlijk ooit licht bij is gekomen: de foto’s werden helemaal zwart, zelfs zonder belichting.

Hierna vond ik het weer even genoeg. De volgende keer kan ik vast meer doen, omdat ik dan weer weet hoe het werkt en wat sneller op gang kom. Alleen nog even wat leuke negatieven zien te fixen om af te drukken!

Advertisements

One thought on “Week 14: Rosanne zit in het donker

Reageer hier

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s